Από Μαϊάμι προς Κι Γουέστ

Αν στη Νέα Υόρκη πηγαίνεις για να βγάλεις λεφτά, στο Μαϊάμι πηγαίνεις για να τα ξοδέψεις. Ως μόνιμος κάτοικος, εννοείται, όχι απλά ως τουρίστας.

κείμενο & φωτογραφίες: Άκης Τεμπερίδης 

Έπρεπε να πάω για δεύτερη φορά στο Μαϊάμι, 27 χρόνια μετά την πρώτη, για να κατανοήσω το Ντουμπάι. Το οποίο αποτελεί μία αραβική εκδοχή του με κάποια στοιχεία από Λας Βέγκας. Το αυθεντικό βέβαια είναι μακράν πιο γοητευτικό για τη γεωγραφία και το κλίμα του.

Το Μαϊάμι Μπιτς – η πιο φωτογενής δηλαδή και διασκεδαστική πλευρά του Μαϊάμι – βρίσκεται σε ένα νησί ανάμεσα σε ένα σύμπλεγμα από άλλα που μοιάζει να έχει ξεκολλήσει από την ενδοχώρα, από την οποία το χωρίζει η ακτή Μπισκέιν και το ενώνουν μία σειρά από γέφυρες και κάποια τεχνητά νησιά.

Το Μαϊάμι είναι δύο πόλεις σε μία, με το εμπορικό κέντρο στην πλευρά της ενδοχώρας να δεσπόζει στον ορίζοντα με τους εντυπωσιακούς ουρανοξύστες του. Διάβασα ότι το Μαϊάμι, με λιγότερους από μισό εκατομμύριο κατοίκους, είναι η τρίτη πλουσιότερη πόλη στον κόσμο και από τις πιο δυναμικές επιχειρηματικά.

Σίγουρα έχει το μεγαλύτερο λιμάνι για κρουαζιερόπλοια, καθώς όλα από εδώ ξεκινούν για τα ταξίδια τους στην Καραϊβική, ενώ προσελκύει τους περισσότερους τουρίστες στις ΗΠΑ μετά τη Νέα Υόρκη. Αποτελεί μάλιστα μεγάλο υγειονομικό προορισμό με πλήθος κορυφαίων νοσοκομείων.

15 μίλια νότια του Μαϊάμι ξεκινά το περίφημο αρχιπέλαγος των Φλόριντα Κιζ. Παρότι γνωρίζαμε πόσο τουριστικά είναι τα νησιά, δεν μπορούσαμε να μην κάνουμε αυτά τα μοναδικά στον κόσμο 155 μίλια μέχρι το Κι Γουέστ. Είναι μεγάλο ταξίδι, συχνά με τρομερή κίνηση.

“Key West is the place to be
If you’re looking for immortality
Key West is paradise divine”

όπως λέει το επικό τραγούδι του Bob Dylan, ο οποίος ερωτεύτηκε το νησάκι αυτό στο άκρο της ηπειρωτικής βόρειας Αμερικής, όπως το είχαν ερωτευτεί και ο Ernest Hemingway και ο Πρόεδρος Truman μεταξύ άλλων.

Πριν προσθέσω την ταπεινή μου γνώμη για το κατά πόσο ερωτεύσιμο είναι το τελευταίο από τα κοραλλιογενή νησιά Κιζ, να πω απλά ότι δεν υπάρχει διαδρομή σε όλο τον κόσμο σαν τον Overseas Highway, τον υπερθαλάσσιο αυτοκινητόδρομο που οδηγεί εκεί. Ένα ασφάλτινο roller coaster μήκους 120 μιλίων από νησάκι σε νησάκι που φτιάχτηκε πάνω στη χάραξη της σιδηροδρομικής γραμμής του 1912 λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά από έναν καταστροφικό τυφώνα κατέστρεψε τον σιδηρόδρομο.

Από το Κι Λάργκο στην Ισλαμοράδα, από το Λέιτον στο Μάραθον και από εκεί στο Κι Γουέστ, πάνω από αμέτρητες γέφυρες που μόνο οι Αμερικανοί θα μπορούσαν να κατασκευάσουν.

Και μπορεί αυτό το θαυμαστό έργο να σε ταξιδεύει σε ένα μαγικό μέρος μόλις 90 χιλιόμετρα βόρεια της Κούβας, δεν παύει να είναι ο απόλυτος βιασμός του φυσικού περιβάλλοντος, ένα οικοδόμημα που δεν θα είχε ηθικό έρεισμα τον τελευταίο μισό αιώνα. Άσφαλτος, τσιμέντο, καλώδια ρεύματος, ναυτικές βάσεις, χιλιάδες σπίτια και εκατομμύρια αυτοκίνητα κάθε χρόνο σε ένα αρχιπέλαγος που οπουδήποτε αλλού θα το προσέγγιζες μόνο με καΐκι.

Κι όμως, το Κι Γουέστ, εκεί στην άκρη, έχει μία μοναδική ενέργεια. Με τα ξύλινα σπιτάκια στο κέντρο και τα πανέμορφα μαγαζιά του, πραγματικά σε κάνει να πιστεύεις ότι έχεις φύγει από τις ΗΠΑ και είσαι κάπου στην Καραϊβική. Και έχει καταπληκτική θάλασσα. Όμως εμάς μας έδιωξε ευγενικά.

Η αστυνομία είναι πολύ αυστηρή με τα αυτοκινούμενα και πέρα από τα ελάχιστα οργανωμένα κάμπινγκ – για το οποία διαβάσατε πόσο κοστίζουν – δεν μπορείς να παρκάρεις πουθενά. Όμως στα 5-6 μίλια βρήκαμε ένα χωματόδρομο δίπλα σε έναν οικισμό και περάσαμε δύο νύχτες. Με κάποια αγωνία μη μας συλλάβει η αστυνομία…_Α.Τ.